闇のように 迫る真実

The truth pressing near like the darkness

女性弁論大会 ー 私の日本留学生活
[info]famerkun
日本人と仲良くなれる方法とは?

私は日本に来てから、もう5ヶ月も立ちましたが、未だに分からないことがあります。それは「日本人と仲良くなれる方法」です。このことはだいぶ前から気にしていました。日本人と初めて接した時から。ずっとです。

 

            私は初めて日本人に会ったのは2008年でした。その年は、マレーシアの「日本留学特別コース」というプログラムに選ばれて、マラヤ大学での生活を始めました。そこで、日本語を勉強し始め、初めてリアルに、ドラマの中ではなく、本当の日本人に会いました。その時はとても関心しました。「日本人はこんなに優しいんだ。」というファストインプレッションを受けました。そして、科目の先生に会ったら、日本人はあるところに大変厳しいということも分かりました。しかし、その厳しさの中にもなんだか優しさが感じられます。その環境の中に勉強し続けると私はとても安心になりました。「これだったら、日本に留学しても、心配は要らないね」というのはよく自分に言う言葉でした。

 

            しかし、その考えは甘かったです。日本人の高校生との交流会に参加して、そう思うようになりました。その時、私は交流会の相手にマレーシアの食べものを味わって欲しいと思って、サテーという食べ物を用意しました。しかし、相手がなぜか困っているかのように見えました。相手が食べてみたら、サテーのたれが日本人にとって辛いということに気がつきました。その後は、気まずい雰囲気になって、なかなか会話が進んでいない状態でした。

 

            素直に言うと、私はその記憶を思い出すのが嫌です。なぜなら、私はその時本当に馬鹿だったというのをもう一度思わせられるからです。私はマレーシアと日本の文化の違いを甘く見たせいで、その交流会が大失敗になりました。日本人の若者はこんなに関わりにくいということを知りませんでした。高校生の日本人と話をしたらなんか見えない壁があるかのように感じられます。もっと、もっと仲良くなりたいですが、なぜか上手くいきません。同年齢の日本人とどうやって仲良くなれるかまったく分かりません。その時点で、日本に留学することはとても不安になりました。

 

            その時から、私はずっと考えています。なぜそういう壁を感じていますか?私は別の国の人だからですか?そこで壁ができてしまったのですか?それとも言語が違うからですか?自分が言いたいことは上手く通じないから、仲良くなるのは難しいというのはありえなくもありません。あるいは、文化が違うからですか?ある出来事に対する反応は違ってくるから、誤解される可能性が高いということも言えるでしょう。それとも、私が変な服装をしているからのでしょうか?

 

            はい、私の悩みをさておいて、ここで皆さんに質問です。日本人はどうやって互いに人間関係を深めますか。私の観察から見ると、日本人は挨拶が大切のようです。先生、あるいは知り合いとすれ違うとき、挨拶をするのは礼儀正しいと認められます。ですから、私は日本人ともっと仲良くなるようにたくさん挨拶をしようと思いました。しかし、仲良くなれたかと聞かれたらそうでもなさそうです。マレーシアの場合、挨拶はありますがあまり使われていません。普段の挨拶は、あまり会っていない人に対して、「元気ですか。」というだけです。そして、最も使われている挨拶は「もう食べた?」というのです。若者たちは友達同士またはクラスメートに挨拶はまずしません。挨拶の変わりに、軽い話をします。例えば、趣味何かとか、昨日の宿題はどうだったかとか。時々、冗談も言ったりします。ここで、私達が意識していないと思いますが、実は関係を深めようとしています。ここは、マレーシア人と日本人の違いです。マレーシア人は軽い話を通して、人間関係を深めますが、日本人は?私の経験では、「おはよう!」と挨拶したら返事は「おはよう~」と返ってきますが、その先にはもう進んでいません。皆さん、これはおかしいと思いませんか?どうすれば「挨拶だけの関係」から進歩できますかね。

 

            今、私は日本に来てからもう6ヶ月に近いですが、たくさん友達を作る方法はまだ手にないままです。マレーシア人とのように日本人にも軽い話をしようと思いますが、どんな反応をされるかずっと気になってて、なかなかできません。ですから、今の私ができる範囲のことをしています。自分の学科の人たちの名前を全部覚えようとしています。今は、半分まで成功していますが、後半分の人たちの顔を見たら「あれ?この人居たっけ?」という風になることが多いです。「別に皆の名前を覚える必要がないじゃないか」とよく言われますが自分と同じ学科ですから、ある意味には皆が自分の仲間だと思っています。ですから、名前が知らないことは失礼なことだと自分で決めました。

 

            私は今中国人の「ヤンヤン」と日本人の「まえひ」という友達と上手くいっています。「ヤンヤン」と「まえひ」はあだ名です。三人でよく一緒に時間を過ごしています。宿題を一緒にやったり、食事をしたり、カラオケに行ったりします。互いの誕生日に小さいパーティーもします。最初は一緒にいる時は気まずかったですけど今は自然に付き合えるようになりました。私はこの二人をはじめたくさんの友達を作りたいです。国なんて関係ないんです。友達と一緒に時間を過ごして、たくさんの良い思い出が作りたいです。

 

            本当は、日本人ともっと仲良くなれる方法を誰かに教えてもらいたかったですけど、今はもうそのことはいいです。自分で、努力してたくさんの友達が作られたら、私が使った方法をもう一度見直します。そうしたら、その方法が必ず手に入れられるでしょう。今の私は友だちができて、一緒に遊びに行くこともできるようになりました。日本人ともうそんなに「壁」を感じなくなりましたが、学科の人たちともっと仲良くなれたらどんなに嬉しいかと私が思っています。この「願い」を叶えるために努力します。

 

ご静聴ありがとうございました。

ni la speech yg aku baru abes happyou ari ni kihkih..
dapat no. 2 jek..bolehla tu XDXD

Tags: ,
  • Add to Memories

hati ini...
[info]famerkun
Mungkin ini satu lumrah bila berjauhan dengan keluarga..
manusia akan rasa kehilangan dan kekosongan...
dan keinginan untuk didakapi dalam pelukan mesra ayah dan ibu itu memuncak...

Tapi apakan daya...
seorang hamba di rantauan..
Jauh terpisah...

Bagaimana harusku hadapi hari-hari tanpa kasih sayangmu disisi?
Bolehkah aku menghiasi muka ini dengan senyuman ikhlas dari hati?
Adakah aku masih mempunyai kudrat untuk terus mengorak langkah dan terus meniti?

Hati ini penuh dengan kerisauan dan tanda tanya..
Apakah solusi yang perlu ku cari?

"Allah..."

Dan bibir ini mengeluh..

"Allah..."

Tanpa sedar hati ini menjerit...

Allah~~!!


Ya Tuhanku hanya padaMu aku mengharap..
Sayangilah hamba-Mu ini..
Walaupun diri ini penuh dengan dosa-dosa..
dan mungkin aku tak layak menerima rahmatMu ya Tuhan...

Sayangilah aku..
Peluklah aku..
Janganlah Kau pergi jauh dariku...


Dan air mata ini menitis..
Namun bibir mengukir senyum..

Aku bukan keseorangan..
bukan juga seseorang tanpa kasih sayang...

Aku seorang hamba yang bebas
Bebas mengejar Impian
Urusanku disini.
di Bumi Sakura

Dan dengan izin-NYA satu hari nanti
Aku bakal pulang ke dakapan Ummi dan Abah yang menanti..
Membawa pulang KEJAYAAN~!!!
  • Add to Memories

aa..ape tu kat beskal aku..?? (isnin, 14 ari bulan..kana?)
[info]famerkun
ni cite ari isnin lepas..
aku tgh nak gle cepat dtg kelas ari tuu
so aku pun ngan gopoh nye sumbat bebarang dalam beg n cepat2 kuar rumah la..(walaupun umah aku lebih layak dipanggil bilik drpd umah...)

then aku pun kayuh la selaju2 yg mungkin ngan beskal bukan kapcai aku..kan huhu..sah sah aimk 3 minit je bleh sampai dah kougakubu..(powerla toyama)

n ngan ribut nye park beskal secara tekitou n meluru ke kelas la...

kat cni kite shouryaku sket ...(sbb aku pun dah lupa ape sensei ajar)\

abes  kelas je aku pun meribut lagi..yela ..dr kougakubu nak g ippan..bukan dekat macam keizai...kene la men'giri2'kan mase kan...
"giri2 de ikiteitai kara...AH~"

ok takyah la dgr aku nyanyi lagu kattun kat sini kan...tak sedap pun...

sampai mane aku cite tadi oh ye.. sampai je aku kat beskal ..aku prasan kat tmpt bonceng die ade bende itam....then ade bende kuning tersangkut kat bende itam tuh...

"Laaa...bende ape lak nih..." (ngeri aku waktu tuh)

bile tgk bbtl ...rupenye ..

DOMPET AKU!!! 

(Ngeri tak? Ngeri tak?) XD

haha. nape plak dompet aku bleh kuar sendiri dari dalam beg nih?? musykil2.

Setelah berfikir ngan tak brape dalamnye...baru aku dapat mencungkil misteri ini bahawasanye ....
dompet aku dah tercicir waktu aku kecoh2 pagi2 tadi nak cepat sgt park beskal kot...

okey...setel...tp misteri yg satu lagi...mungkin takbleh diungkai....


SAPE YG KUTIP DOMPET TU? N NAPE DIE RETI LETAK  KAT BONCENG AKU?? DIE TAU MANE SATU BESKAL AKU?? JAP...AWAT DIE TAK AMIK JE DOMPET AKU?? (walaupun dalam tu cume ade brape yen je...1000 pun tak sampai..)

wooooooooooooo (BGM ngeri)

..............................................................................................

..............................................................................................
..............................................................................................
..............................................................................................
..............................................................................................
..............................................................................................
..............................................................................................

ok ok...setelah difikirkan secara teliti ....aku dapat la ketsuron yg agak bernas...
untuk lebih memahami situasi ni,,,kite letak la name si pengutip tu....NINO. (XD XD sbb ari ni bday Nino)

konklusi 1--->
si Nino tu nampak ade bende jatuh berdekatan beskal aku...

"APe ni? Cet. Sape memain buang sampah merata2 ni...tak senonoh betul..."
then die kutip n 'buang' atas bonceng aku secara kebetulan...

tak masuk akal?

jya, konklusi 2 --->

Si Nino tu nampak ade bende jatuh dr beg aku waktu aku letak beskal..

"a, budak pelik tu tercicir dompet..."

Nino tgk2 dalam dompet tu... "Cet. takde duit pun. cian."
so nino pun sangkut je la kat beskal aku balik...

arienai??

jya, jya, konklusi 3 --->

nino nampak dompet aku tercicir...
die nak pulangkan tp aku jalan cepat sgt...
"sangkut je la balik cni..."

....................................
..............................................................................................

ataupun...konklusi 4 --->

watak utama dah bukan nino dah...

Dompet : tak best la asyik dok dalam beg je...
jalan2 la best...
and dompet bertuah tu pun lompat kluar dr beg aku ...g jenjalan..n bile die tau au dah nak blah dr kougakubu die balik kat beskal aku.....

amacam??

korang rase mane satu jawapannye?

saaaa naaaa.....

jawapannye terpulang kat korang la nak yg mane satu...

pengajaran ari ni....
simpan la dompet korang bebaik..klu bleh rantai die,,,sebab dompet kekadang ske jenjalan
When you are NOT looking....JENG JENG JENG...

(diakhiri ngan latar muzik yg cukup ngeri...)
  • Add to Memories

知能情報工学科の合宿 (富大)
[info]famerkun
maka amatlah dengan suke cite nya aku mahu bercerita ttg gasshuku gakka aku ari tuh...hehe

pd 23 n 24 aribulan 4 ari tuh...tlh diadakan gasshuku kat tateyama...(tu yg takleh pi kangeikai hokuriku ari tuh)

so ari jumaat pepagi tu lg aku dah bersiap..semangat la konon nak g camping nih....
dah kemas beg kan...tp tak muat la plak beg yg dipinjam dari Kak Nadia ...kene bawak beg lain nih...

so aku pun berkemas la dengan cara aku yang aku yg mmg terkenal kat AAJ dulu dgn namenye "menyumbat baju dlm beg dgn hebatnye"...(muahhaha)

Smpai kelas jek aku jela yg bwk beg sampai due,,,hm,,,dlm beg pack aku cume ade tuala je kot,,,sbb tuala tu tak muat dlm sling bag.... tu yg smpai kene bawak due bag tuh...aish,,,malu la plak..

sume org diberikan tag name kan...aiseh...name nihonjin sume pakai kanji kan...name aku sorang je yg panjang gle gune romaji lak tuh,,,bagus gak senang nak cari..XD

tp bile dipikirkan blk....sah2 nihonjin takkan dapat bace name aku kan....TT___TT
so aku pon ngan inovasi sendiri meng'katakana'kan name aku kan...muahhaha aku tulis

ファティンアミラ (Fatin Amirah) je...tak sampai penuh pun...sbb aku tak nak nihonjin pggl aku "binti"...ke "mohamedo" ke.."yusoff" ke....tak pasal2 aku jadi bapak sendiri...cet

kitorang naik bas...dllm bas kene wat jikoshoukai tp tak berdiri pun..so tak nampak pon sape sanye tgh cakap pon...kekkyoku tak kenal pon sesape...baik takyah buat kan?? sape setuju ngan aku angkat tgn~~~

"SAYE!!!" (korang cakap)

bagus2...

smpai kat atas gunung tateyama tuh...pergh....kabus kot...tak nampak dpn langsung....cuak gak ler...pastu masih ade lagi salji tak cair lagi...gle power ah...ble turun bas je,,,fuh....sejuk....(nihonjin  la cakap) aku pakai berlapis kot...so tak rase sejuk sgt....

so...hm cabaran pertame...kitorang kene buat bulatan dlm kumpulan...n kene gerakkan hula hoop sekeliling satu bulatan smbil pegang tgn....(mungkin agak susah nk dibayangkan kat cni...) tp tu tak penting kot...key word yg penting at cni...KENE PEGANG TGN!!!!!

WAAAAAAAAAAAAA~~~~~~~~~~!!!!!!!!!!!!

.....(cabaran!!!)...

so aku pon pegang la lengan baju mamat sebelah aku ngan meng'ignore' pandangan pelik kumpulan aku...(nasib baik die pakai lengan panjang...) kire aku dapat melepasi cabaran pertama...(kot! TT__TT)

kitorang wat ngan agak baik gak laaa...dapat buat ngan laju....muahaha...

then..

kene masak kaRI ngan nasi pakai unggun api...prgh...so aku kan ichiyou onna la kire..so kene potong kentang ngan carrot le....hehehe...

maaa tu je kot aku buat...sbb nihonjin group aku ramai laki kan,,,n diorang sume kumpul reramai depan unggun api tu... so aku takde la tersanggup nak dikerumuni diorang kan...yg best nye nasi group kitorang menjadi giler...sedap kot nasi tuh...yg tak best nye kari tu la ...sblm ni sensei ade la tanye takleh makan ape je,,, aku cakap la niku ngan sake...so memang la diorang gune seafood dlam kari tu,,,tapi masalah nye...'ru' kari tu yg aku takleh makan,,,ade lemak lembu ngan khinzir kot...wuaaa TT___TT 

bertuah sensei....so,,, kekkyoku aku  makan jela nasi kosong..sekali lagi dipandang sebagai pelik dlm group aku..muahhaha..(bangga??)

so waktu kene basuh pinggan makanan...kitorang wat janken la plak...(awat la taleh basuh pinggan sendiri jek??) TT___TT aku ngan  org otoko ni la kene basuh sbb kalah janken kan...takleh blah btol...sebab ape takleh blah? sebab  air die cam air ais kot!!! gle merah tgn aku basuh bende bertuah tu....!!

tp akhirnye ketua group aku tolong gak aku basuh periu tuk...hitam sangat ngan arang...kekkyoku...sume pon basuh skali...lawak je...so kire agak ok la bdk2 group aku..BAIK??

habis mengemas....baru aku sedar aku  tak solat zuhur lg...aisehmen....cabaran kedua!!

aku mntak izin kat sensei kate nak g solat...tp masalah nye....bilik kitorang gle jauh dr tmpat masak tuh...hm...cane nih?? ichiyou aku ade bawak kompas ngan raincoat aku...

tgk kiri tg kanan takde orang..aku pon amik wuduk gune salji yang dah jadi ais kan...gle sejuk...bhgn basuh kaki tu plg takleh blah la...uuuu rase cam nak kene frostbite pun ade...hehehe...

then aku bentang raincoat n solat la cam bese...(muahahha)

panjang lg kisah ni...

then petang tuh ade la aktiviti berkumpulan...

macam2 ade...tp yang paling takleh blah...kene panjat dinding ala2 askar....

BERTUAH~~~~!!!! cane aku nak panjat??? then ketua aku pon dah pening...takleh pegang tgn aku...cane nak tarik au naik atas....(walaupun aku rase diorang takkan larat ye tarik aku naik atas...muahhahah) then aku cadangkan buat tangga...supaya onna bleh panjat... seyes...diorang wat la tangga...au gle reluctant sanye nak pijak diorang....tp....mou~~~~!!!!

PIJAK!!!  PIJAK~~!!! (amik ko)
ma...dgn miracle nye aku bleh la gak naik sampai atas (dgn rase bersalah XD)

kire lepas la gak  cabaran tuh...

then malam ni yang tak best nih...
ade ke patut soh wat perbincangan kumpulan pasal soalan mathematics....aku dah terkatup mulut...(walaupun pada asalnye memang takleh masuk sgt pon conversation diorang sgt...) psl maths je lagi la aku terdiam kan.....(aaa sudah....) TT___TT so aku pon terpakse omakase je kat nihonjin kan sebab aku mmg tak reti nak selesaikan soalan maths tu,,, tp tu bleh dilupakan lg...

YG TAKLEH LUPE TU....tak baik cite sini....bia le aku simpan je...kukuku (evil laugh)

malam tu..kitorang onna sume tdo satu bilik...cam asrama la ade byk katil...
so kitorang men trump reramai...so aku plg lemah maen doubt (cheat)...gle tak ske maen kot...aku gle tak reti tipu dlm game kot...(aku reti menipu ke dlm seharian??? hm...) so men trump sampai malam gak la...
tp tdo gle best...kake futon ngan moufu die cam kat hotel kan...tp katil die keras sket la...tp yang penting gle sedap tdo...

bangun pagi tu takleh blah...
nihonjin kan tak mandi pagi...aku...pon tak mandi pagi....TT___TT
lepas tu aku cume pikir nak balik tdo je...heheh

ade presentation mondai maths smalm...ryuugakusei cina gle sekkyoku teki kan...diorang terangkan ngan tanye soalan....aku lak diam je....takleh blah..aku rase cam dah memalukan Malaysia...(aku nyesal la skang...tp dah lepas kan..nak wat cane..)

Penutup: Aku patut belajar maths lebih....tapi gasshuku ni wat aku lagi rapat ngan onna kelas aku...

hehehhe...klu dlm kump...same je kot org melayu ke jepun ke....yappa manusia takde la beza sangat pon...
  • Add to Memories

soejima sensei's nihongo class (speech) - kesudahan cerita ke'tsumetai'an nihonjin
[info]famerkun

文化の違い?それとも。。。

 

                                                           ファティン 

 

  今からスピーチをさせていただきたいと思います。これは大学に入って、二日目の4月13日のことでした。私は時間に油断をしてたため4間目の授業に遅れそうになりました。そして、そのことに気づいて、あせって、工学部まで自転車ですごいスピードで行きました。工学部についたとたん、チャイムがなり始めて、私はそれを聞いて思わずに走り出しました。すると、つまづいて転んでしまいました。私は左ひざにけがをして、さらにズボンが破れてしまいました。その時、顔を上げたら、四人の日本人が私の方を見ているのに気がつきました。しかし、彼らは私を助けるどころか、何も言わずに行ってしまいました。その時、私はすごくショックを受けました。

 

  では、ここで私が転んだ話は、さておいて、皆さんだったら、だれかが転んだところを見たときにどうしますか。マレーシアでは苦しんでいる人には手を差し伸べるはずです。ですから、日本人にそんな扱いをされた時、「日本人はつめたいなあ…」と私は思いました。でも、先輩にこういう話を聞きました。先輩がある転んだ日本人を手伝おうとした時、その日本人が「恥ずかしい」と言って逃げて行ってしまったそうです。皆さんはこのことをどう思いますか。

 

  この話から分かったことは、私が転んだ時見ていたその4人の日本人は私に恥をかかせないように見て見ぬふりをしてくれていたということです。これは文化の違いだということに気づきました。マレーシア人は困っている人に手を差し伸べることがするべき正しいことです。一方、日本人にとって、大切なのは他の人に気をつかうことなのだということです。

 

  私達には、自分のそれぞれの文化があって、その考えの中で生活しています。それで、他の民族がある出来事に対して、自分とまったく違う反応をすれば私達は理解できなかったり、誤解してしまったりすることがあるのではないでしょうか。

 

ですから、理解できないからと言ってダメだと否定しないで、前向きにお互いのことを理解し合おうという努力が必要なのではないでしょうか。短い時間ですが、みんなさんと一緒に考えてみる機会にしたいと思いました。

 

ご清聴ありがとうございました。

byak je salah nihongo...cet...kene berlatih tulis lg nih...

  • Add to Memories

hanami ngan warga toyama n barbecue tepi laut yg sejuk...
[info]famerkun
kat toyama ni ade aje aktiviti die kan....

sampai hanami pon ade yg kecil2an dan yg besar punye..

yg kecil2an tu sbb tak youyaku tmpt kan ...terpaksalah berdiri je kn..smbl makan sandwich buatan warga onna toyama ni...muahahahaha...

bak kate senpai otoko kan..."klu tgn onna yg buat die rase laen sket ar...sedap lg"...

mungkin la kot...kebenarannye ak u tak tau la plak...

so..mmg gle lawa la kn hanami....sakurA HMMM

sume org tau lawa...

so dah hanami  kecik2an ktrg pon beransur k yg besar2an la plak kn....

besar2an mkn kene la gempak gak kan...

kitorang masak nasi lema sambal sotong
WOW!!!

heheheh sedap ah wei...(bukan aku yg masak la...aku ngantuk gle malam tu aku tertido..sori la muni akmal n senpaitachi...makaseta)

tp yela kan mane la ade org wat hanami sambil mkn dlm dulang reramai kn?
so tu yg org tv mane ntah datang interview kitorang...ha...tak pasal2 kene masuk tv kn....


haaa 3 org bdak pompuan toyama 1 nen



ayat bodek sempai tachi....kana?



hmmmm.....tak psl2 ble pegi memane je org tanye "ni yg masuk tv ari tu kan?"
feymes kejap la....muahahahaha

bertuah btol org tv..org tgh hanami awat kaco?
dipendekkan cite...hm....kitorang pon tgkp2 la gambo kenangan bersame2...
(warga toyama la bkn ngan abang tv tuh...)



heheheheh

abis hanami kt ctu...

tp warga toyama tak puas ngan sekadar hanami je...
die kene barbecue gak..,..

yeah~ on to the 2nd part

kitorang barbecue tepi pantai....gle sejuk angin takleh blah....
nasib baik aku pakai baju berlapis..

hehe..so kitorang pun mulakan misi memasak yakisoba (onna) and
bakar ayam (otoko)

onna masak dgn POWER nye...(seperti bese...aku jadi tukang pas2 barang je...heheheh)



yakisoba habis sekelip mate je kot!!! aiseh...

nasib baik  dapat gak makan n dapat ayam babekyuuu

sebut pasal ayam babekyuu...kesian akmal ....boleh ayam yg die pegang kene rampas dek helang...cet..
tp helang gle kakkoi...bunyi die pon aku ske...."ngiooooong..." mitai na....(tak same pon)

so kite tinggalkan bende2 tak best kan waktu tu n makan2 lagi...

maka waktu itu kitorang raikan bday senpai chapek...so bday boy kene la... dibaling dalam air yg gle sejuk kan....(stail aaj)  gle sian kan...gile sejuk tuh!!!

aish...n mule la permainan mencolet2 krim kek kat muke n seluruh kepala budak2 4 nen sei...(lawak a waktu tu) tp sian kak anim pon kene gak...(kat tudung) aih...

kek yang jadi mangsa...


comel kan??

selepas byk suke duke n bende yang tak disangka berlaku...kite pon dah penat...

tapi2 yang penting kite sume enjoy...totemo tanoshikatta yo~~!!!



yeay~~~!!!

P/s: gambo2 bukan milik saya...diambil dan dicilok dan dicekup dr pelbagai sumber mainly warga toyama yg ade kamera gle gedabak...hehhee...




  • Add to Memories

The Place called TOYAMA (yg btol punyer)
[info]famerkun
dah sebulan lbh tak update blog haaa...

Kite cite sket ape yg takbleh lupe kat sini.

Mule dr mase baru smpai kan...hm...kitorang waktu tu sesat kat Toyama EKi..mwahahaha takleh blah nak cari pintu kluar tak tau yang mane satu kan....

sorry la sempai gata sume buat korang tunggu lame kan...

n satu shuukan kat toyama ni 1 nen sei yg baru dtg ni...kitorang kene masak ntuk sempai cam makan2 la kire ...jamuan. Aku bukan nye reti masak pon..megi bleh le...

ape lagi ek?

haaa.....satu lg bende penting...aku msk umah ni...sunyi la plak takde sesape kat bilik kan...then slalu je ingat  kat mokumokua....aiseh...
so aku pon buat keputusan beli pet baru...heheheheheheh

bab2 beli pet ni...aku mmg jenis tak pikir duit sgt kan...

aku beli sekor burung comel warne biru...
ku berikan namenye hyu~

amik pantun due kerat aku....mwahahah gle comel kan hyu waktu die bersih2 kan bulu die...n bile kite nk usap kepala die je die kembang kan bulu...comel kute tamaranai la (penghancuran bahasa matahari terbit)

so bile aku balik je...mule2 bagi salam...then "Hyu~! Mama dah balik~!!" kuang2x
tadela sesunyi dulu kan....thanks Hyu~!!

hmhm...

aku masuk cite kat daigaku lak eh..

hm...yg takleh blah ari kedua masuk u je....aku dah lmbat nak g klas 4gen...gle cuak waktu tu...ape lagi...dgn deras nye aku naik beskal kayuh smpai depan kougakubu..hmhm..smpai je bunyi loceng la plak..aisehman...
so aku pon dalam kecuakan tu pon tlh berlari....

lari...lari....   GEDEBUK!!!

hah amik ko...jatuh tergolek aku...depan nihonjin plak tuh...and then...4 org nihonjin tu...cume tgk je tanpa tolong....mungkin la sbb aku tak cute kan so diorang malas nak tolong kan...

"tgk org pelik yng pakai skarf tu tergolek.,..." by nihonjin tersebut.... (ni bayangan aku jer tau...diorang tak cakap btol2 tau..ramai org salah faham..)

gle sakit takleh blah (lutut ngan hati aku) ...aku pon bukan nye boleh guarantee pon klu bdk melayu yg tgk diorang tolong aku punye...kan? so aku diamkan je la...

waktu tu aku ingat nak g gak klas walaupon kaki sakit gle...tp seluar koyak la plak kat lutut...
klu aku bukan seorang muslimah mmg nak langkah je masuk klas...fesyen kan sluar koyak skang nih...
tp nampak aurat koTTTTTT~~~~

so aku pon terpakse batalkan niat kan.....dlm tak tahu nak wat cane waktu tuh nasib baik muni ade...die kate nakk teman aku g klinik universiti...hmhm..

so dlm kesakitan tuh aku pon naik la balik beskal td n mule kan perjalanan blk k main campus...(sape la yg bertuah sgt g letak kougakubu gle jauh ???

pendekkan cite (aku terpakse ulang alik dr klinik k gakusei kaikan kot!! sbb takde staff wktu tuhh cet)

so..aku pon mendapatkan rawatan while muni g tolong amikkan sluar ganti aku..muahhaah
(thanks muni...what'd I do without you~)

then aku g kelas nengok takde org plak..bio benar..dan mmg la merupakan satu disadvantage untuk org takde henpon ni sbb takleh renraku kan....sblm aku blk tuh...aku check la gak keijiban....ade rupenye tampal kat situ pertukaran klas...

4 gen td takde sanye..n 5 gen kat klas 210...mak aih..dah la tak tau kat ne...
berbekalkan semangat waja n tawakkal pada Allah dan usaha..(aku tanye setiap nihonjin yg au jumpe sepanjang jln mane klas tuh..) nasib baik jumpe gak kelas tuh...(walaupun lambat stgh jam...)

TT____TT PENGAJARAN: TGKLAH KEIJIBAN ANDA~ (serius nih) n Kawan sebenar ialah seseorang yang takkan tinggalkan kite dlm kesusahan...

Ade lagi sanye cite nih...tp malas dah la nak tulis kat sini kan....
次回、先輩方とあっちこっち遊びに行った話。。。花見とバービキュー
または、知能情報学科の合宿について。。。

またね~
  • Add to Memories

The Place called TOYAMA
[info]famerkun
aih....malas lak nak tulis blog ni aih....

hmmmmm...toyama...gle sejuk....takleh blah la kan...tp kite kene tulis dr memule sampai nihon la kan...
(tak nak tulis kat airport KLIA laaa nnt sedey..)

sampai nihon....---> sejuk + gelap!!!

Malaysia gle byk lampu kot~!!!

ummm......yappa tak tau ape nak cakap dah..

..................(sanye gle malas nih...)  

len kali la aku update..klu ade bende best ar....
  • Add to Memories

(no subject)
[info]famerkun

Written when I realized my Mokumoku would not be coming back…(so pardon any grammar mistakes…coz..sadness just do weird things to Nihongo’s Bunpou..ok?)

 

Kyou wa moku moku ga mitsukerarenakatta. Yappari shimekirenakatta mado kara dete itte…dokka he icchatta mitai na..

 

Ano yoru, watashi wa moku moku to isshoni asobitakattanode, cage kara mokumoku wo hanashita. Demo, watashi nemukute, nete shichatta. Neteiru toki, mokumoku ga watashi no te de asondeiru no ga kanjiteita. Mokumoku ga chatter wo shite kureta no mo kiita.

 

Shikashi sono toki, sono koe wa saigo no koe to omowanakattan da. Neru no wo tsuzuketa. Moshi,  sono koe wa saigo no wo shitteitara kanarazu me wo samashite, mou mokumoku wo hanasanainda!!!

 

Demo, sore wa mou osoin dayo. Koukai ga nai koto ga ienai. Tashikani, koukai shiteiru.

 

Anshin dekiru no wa, tada hisashiburi no chatter ga kikoeta koto da. Sore wa mokumoku ga watashi no soba ni ita toki ni shiawase datta to iu koto wo shimeshiteiru no darou ka? Sou to shinjitai.

 

Demo, mokumoku ni aitakute, aitakute, mou kono kimochi ga tamaranai. Namida ga tomarenakute, kokora ga kurushiinda. Sono kawaii kao, yawarakai kaminoke, nagakute omoshiroii shippo, zembu ‘miss’ shiteiru. Dou sureba iin darou?

 

Ima mo mokumoku ga watashi no ashi wo sono chiisai te de nobotteiru kanji wo kanjitai. Mou ichido kanjitai!!

 

Kyou, watashi ni totte taisetsu na sonzai wa ushinatte, torimodosu houhou mo nai.

 

Tengoku de mata aeru koto wo negatte, koko kara ganbaru tsumori da!!!

 

3 gatsu nijyuu ichi nichi

 

 

It’s ironic how Mokumoku’s disapearance date matches the day I’ll fly to Japan

 

 

21 March…maybe I should keep that in mind.


moku moku he...(speech contest)
[info]famerkun


モクモクが教えてくれ たこと

 

 日本語の辞書を調べたら、「もくもく」と言う言葉は「黙って何かをし続けるさま」の意味を持っています。しかし、私にとって、「も くもく」はより深い意味があります。それは、たった4ヶ月ぐらい飼っていた私のペットの名前でした。4ヶ月はやはり短い期間だと思いますが、その間で、 『もくもく』ちゃんのおかげで前よりも私がずいぶん成長したきがします。

 

 『もくもく』ちゃんはモモンガという夜行性の動物です。朝は寝ていて、夜になると、とても元気になる生物です。『もくもく』ちゃん は初めて私の人生に入ってきたのはあるペットの店で去年の11月8日でした。そのモモンガの小さい姿を目にとめた瞬間に、ものすごくいとおしく感じまし た。それで、あまり考えずに買ってしまいました。『もくもく』と言う名前をつけた理由を聞かれたら正直言うと適当でした。その後で、漢字のレクチャーで 「黙る」の漢字を教われている時『もくもく』の意味を知って、あまり鳴らない『もくもく』ちゃんにちょうどいいと思いました。

 

 『もくもく』ちゃんとの生活はとても楽しかったですが世話をするのは大変でした。『もくもく』ちゃんは普通のペットと比べたらとて も複雑な動物です。毎日、新鮮な果物をやらなければならないし、たっぷりの運動が健康のために非常に必要です。ですから、私は一生懸命『もくもく』ちゃん の世話をしました。最初には、『もくもく』ちゃんも私もお互いのことを怖がっていたのですが、早く仲良くなりたかったですから、なるべく「もくもく』ちゃ んを小袋の中に入れて、クラスに持って行くことをしました。そして、日々が流れるにつれて『もくもく』ちゃんと互いに親しくなりました。私が読んだら、小 袋から顔を見せてくれたり、私が元気がないとき、黙々と私の手をなめてくれたり、『もくもく』ちゃんはとてもいい子でした。『もくもく』ちゃんが飛んでい る姿も、私の頭にのっているときも、足に上っているときも思い出すと心の中にあたたくなります。または、「ママのことが好き?」と聞いたら「もくもく」 ちゃんが私の顔に頭をこっするのが一番好きです。『もくもく』ちゃんは私の息子として感じて、日常の生活を幸せにしてくれました。

 

  しかし、その幸せな日々は続けませんでした。3月21日の晩、いつもどおり『もくもく』ちゃんをケージから出しました。部屋の中 で遊ばせたとき、私は疲れていたので、まもなく寝てしまいました。朝になって、目を覚ますともう「もくもく」ちゃんはどこにも居ませんでした。そして、窓 が一つちょっと開いていたことに気がついて、とても驚きました。『もくもく』ちゃんはもう外に行ってしまい、どこかで迷っているに違いません。そのとき、 『もくもく』ちゃんが絶対に帰ってこないと思うと涙が出てしまうぐらい悲しくてたまりませんでした。神様に『どうか、もう一度だけ『もくもく』ちゃんに会 わせてください』と何回も祈っていました。『もくもく』ちゃんは大丈夫かどうか不安で、元気な姿を見せてほしかったです。でも、待っても、待ってもその顔 が私の目の前に現れませんでした。一生も『もくもく』ちゃんに会えないことを受け入れようとしましたが、結局思い出すたび泣かないではいられませんでし た。

   

  でも、悲しい気持ちのまま行き続けるのはいやです。ですから、『もくもく』ちゃんとの最後の夜のことを思いっきり思い出して、わ たしが寝ていましたから微妙ですけど、『もくもく』ちゃんが私の手で遊んでいる事とうれしく泣いてくれたこともありました。『もくもく』ちゃんがあんなに うれしく泣いたのは久しぶりでした。たぶん、それは『もくもく』ちゃんが私のそばに居たときに幸せだったということを示しているかもしれません。どうして もこの苦しみを乗り越えるため、そう信じます。『もくもく』ちゃんが別の所へ行った理由は私のこと嫌いわけじゃなかったら、私がこの苦しいことが乗り越え られる気がします。

 

  ところで、自分がこんなに悲しく感じるのは、実はちょっとおかしいと思います。失ったのは、ただのペットで、飼ったのも長い時間 ではなく、半年も過ぎませんでしたが、何で『もくもく』ちゃんのことを思い出すと心が張り裂けそうと感じるのですか?それで、よく考えて、やっぱり気にな ることがあります。もし、あの夜の『もくもく』ちゃんの声はもう聞けなくなるのを知っていたら、必ず眠りから目を覚まして、もう「もくもく」ちゃんをけし てはなさないでしょう。でも、それはもう遅いです。たしかに、後悔がないとはいえませんけど、『もくもく』ちゃんが私の人生の中に居たのは一度も後悔した ことがありません。後悔しているのは『もくもく」ちゃんがそばに居た頃、一緒にすごした時間がちゃんと大切にしたかどうか自分もわからないことだけです。  

  こんな経験ができたからこそ、私は周りを新しく見えるようになって、深く考えさせられました。命を持っている生き物は、存在がそ れぞれで、まったく同じ生き物がこの世の中には生きていないと思います。ですから、一人の知り合いと別れて、後であの人の笑顔や姿をもう見られないかと思 うと切ない気持ちになるでしょう。そして、新しい人に会っても、別れた人との絆の代わりにはなれません。私のそばに居る人々、家族とか、友達とか、私に とっての存在は一人一人特別で、「もし失ったら、どう感じますか?」と考えるようになりました。しかし、『人間は別れ』。それほど分かっています。私たち の人生にいつ別れがやってくるかわかりません、別れも一つの運命です。ですから、後悔がないように、今一緒に居るこの時間を大切にして、そこで精一杯でき る限りのことが私たちにできる最善の道です。そうしたら、別れた後も、家族のように可愛がったペット、親しかった友人などと過ごした日々が私たちの大切な 思い出として、ずっと心に残っています。この思い出はお金では買えない貴重な宝物です。悲しみを乗り越えた後に、その思い出が私たちをあたたかい気持ちに させるでしょう。

    

  『もくもく』ちゃんは私の世界に居たことによって、私は前に気づかなかったことを学びました。他者を思いやる気持ち、他者から受 ける愛情の大切さ、自己責任の重要性もしっかり自分の中でしまっています。そして、何かを失って、取り戻す方法がないとき、乗り越える強さが必要で、現実 を認めて、行き続けるは重要です。または、過去ではなく、『今』という時間は未来を決定する力がありますから、今を大切しなければなりません。皆さんも、 大切な人と一緒に今という時間を大切にしましょう。

 

       以上です。


本当は、「このス ピーチに出て、モクモクについて話したら、モクモクの失った傷が少しでも癒せるかもな。。。」と言う考えでこのスピーチをしたけどな。。。

その想いは、薄くなったではなく。。。もっと何倍ぐらいにも強くなった。。。

苦しいほどね。。。

モクモクにまた会いた い。。。

  • Add to Memories

You are viewing [info]famerkun's journal